கற்பகம்

—-
இருள் விலகாத
இளங்காலைப்
பொழுதைப் போல…

ஒலியெழுப்பாத மெல்லிசையாக
விரிகின்ற
மலரிதழ் போல…

மனதுக்குள் நுழைகின்ற
சுகத் தென்றல் உன் நினைவு!!

ஃ

இளம் வேர்களை
ஈர மண்ணுக்குள்
முதன்முதலாய்
புதைக்கின்ற விதை போல…

கருப்பையின்
சுவர்களை உரசி
அசைகின்ற குழந்தைபோல…

உயிரின் நாதத் தந்திகள் மீட்டும்
அதிசயம்தான் உன் ஸ்பரிசம்!!

ஃ

ஆழமில்லா அலைகளின் மேல்
ஆடுகின்ற கட்டுமரமாய்…

வெளிச்சம் வந்தும்
அகல மறுத்த
மங்கலான முழு நிலவாய்…

புல்லின் கீழே
ஒளிந்துகொண்டு
மிச்சமிருக்கும் பனித்துளியாய்…

மனதின் சந்து பொந்துகளிலெல்லாம்…
புகுந்து கொள்ளும்
போய் வா என்ற
உந்தன் கடைசீ பூமுகம்!

–
karpagam610@yahoo.com